Kliknij tutaj --> 🐫 przykazanie nowe daje wam tekst

III,10. 43 Te słowa znajduja˛ swe potwierdzenie takz˙e u Sokratesa Scholastyka, por. Sokrates, s. 452. 44 De sacerd. III,10. 45 Por. J 13,34: „Przykazanie nowe daje˛ wam, abys´cie sie˛ wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem; z˙ebys´cie i wy tak sie˛ miłowali wzajemnie”, zob. tez˙ J 15,9.12. Przykazanie miłości, ustanowione według założeń badaczy przez Jezusa Chrystusa, figuruje przede wszystkim w Ewangelii wg św. Mateusza (22,37-40). Ma ono dualistyczny wymiar, w którym następuje zwrot wertykalny do Boga oraz horyzontalny do wiernego. Przykazanie miłości jest najważniejsze spośród tych należących do wiary katolickiej. Tym razem propozycja utworu liturgicznego - pieśń "Przykazanie nowe daję wam" Miłego odbioru! 殺 PS Zwolnił mi się wczoraj termin 03.06.2023 r. , Tym razem propozycja utworu liturgicznego 💒 - pieśń "Przykazanie nowe daję wam" 😍🎤🎼 Miłego odbioru! 🥰 PS Zwolnił mi się wczoraj termin 03.06.2023 r.😔, | By Oprawa Przykazanie nowe daję wam, byście się wzajemnie dotykali. Za dwa cycki dwa ciastka. Za efekt łał kolacja ze śniadaniem. W czasie Ostatniej Wieczerzy kiedy Chrystus obmywał uczniom nogi, kiedy oni nie rozumieli tego gestu, gdyż Chrystus wykonywał gest niewolnika, gest sługi powiedział im: przykazanie nowe daje wam abyście się wzajemnie miłowali, tak jak ja was umiłowałem. Site De Rencontre Sans Payer Gratuit. Tak wiele mówimy o miłości w rodzinie, wśród przyjaciół, w Kościele, a nawet w miejscu pracy czy szkole, jednak ta miłość stale nam się nie udaje. Dlaczego wciąż tworzymy spory, kłótnie? Dlaczego wciąż jesteśmy zazdrośni, zawistni, nietolerancyjni? Bo budujemy sobie swoją własną hierarchię wartości, swój niepodważalny model światopoglądu. Bo poza rozmową o miłości, nie darzymy nią bliźnich, bo bardziej kochamy siebie niż innych… Tu jest cała trudność. Kiedy bierzemy do ręki gazetę, włączamy telewizor czy radio albo wchodzimy na internetowe portale informacyjne, możemy zobaczyć, jak wiele jest nienawiści i agresji, a miłości nie widać w ogóle. Niby chcemy kochać, składamy liczne słowne deklaracje chrześcijańskich wartości, jednak nie wiele one znaczą, jeżeli nie idą za nimi konkretne czyny. Czyny, które powinny opierać się przede wszystkim na miłości do wystarczy tylko mówić o miłości, bo jej sednem jest działanie pełne pokory, wypływające ze szczerej potrzeby serca, z pragnienia wzorowania się naszym Panem, który nigdy nikogo nie wykluczał. Nawet wtedy, kiedy cały lud odwracał się od grzesznego człowieka i wystawiał go na potępienie – jak było to w przypadku nierządnicy w Ewangelii wg św. Jana (J 8, 1-11), On tego nie czynił. Dlaczego? Bo prawdziwie KOCHAŁ! Nie jest to z pewnością łatwe, lecz przecież Jezus w swoich naukach wcale nie obiecuje nam, że zawsze będzie lekko, łatwo i przyjemnie. Pokazuje nam swoje nieustanne poświęcenia. Co oznacza, że chrześcijanin musi od siebie dzisiejszych czasach jednym z przykładów braku miłości może być stosunek do uchodźców i to, jak na nich patrzymy. Niezależnie od tego, czy widzimy w nich muzułmańską plagę nadciągającą nad Europę czy ludzi uciekających przed wojną, nie możemy zapomnieć, że w niczym nie usprawiedliwia to nas samych. Kiedy przyjdzie na nas „czas” i staniemy przed Bogiem, wówczas nie będziemy rozliczani z tego, jak bardzo źli byli inni, lecz z tego, czy my byliśmy dobrzy. Sytuacja naszego spojrzenia przez pryzmat nienawiści dotyczy też naszych wewnętrznych, polskich podziałów, tak destrukcyjnie wpływających na nas wszystkich, a co więcej – tak mało świadczących o tym, że Polska to kraj katolicki. Dlatego warto przypomnieć sobie czasami słowa śp. księdza Jana Kaczkowskiego:Aby kochać prawdziwie jak Jezus, pomocna może okazać się też pewna stara sentencja: zapomnij o sobie, gdy mówisz, że kochasz oraz po prostu życie Ewangelią:„Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali.”(J 13,34-35)Na zakończenie jeszcze wspomniany fragment Ewangelii wg św. Jana o spotkaniu Jezusa z nierządnicą, który jest jednym z moich ulubionych nowotestamentowych tekstów. Tylko Boży wysłannik mógł w taki sposób znaleźć wyjście z zastanej sytuacji. Tylko Ktoś z Bożym umysłem, żaden śmiertelnik, nawet najlepiej wykształcony, nie byłby w stanie, nie mówiąc prawie nic, powiedzieć tak wiele… Mistrz miłości, pokory i inteligencji… JEZUS : )”Jezus poszedł na Górę Oliwną. 2 O świcie udał się znów do świątyni, cały zaś lud przychodził do Niego, a On, usiadłszy, nauczał ich. 3 Uczeni w Piśmie i faryzeusze przyprowadzają niewiastę, którą zastano na cudzołóstwie, i stawiają ją pośrodku. 4 Mówią do Niego: „Nauczycielu, tę niewiastę zastano dopiero co na cudzołóstwie. 5 W naszym Prawie Mojżesz nakazał nam takie kamienować. Ty zaś, co mówisz?” 6 Mówili to, wystawiając Go na próbę, aby móc Go oskarżyć. Jezus jednak pochylił się i palcem pisał po ziemi. 7 Gdy jednak uporczywie pytali, podniósł się i powiedział do nich: „Kto z was jest wolny od grzechu, niech pierwszy rzuci na nią kamień”. 8 I znów, pochyliwszy się, pisał na ziemi. 9 Gdy oni to usłyszeli, odchodzili jeden po drugim, począwszy od starszych; tak, że pozostał sam i stojąca pośrodku niewiasta. 10 Jezus, podniósłszy się, powiedział jej: „Niewiasto, gdzie oni są? Nikt cię nie potępił?” 11 Ona zaś odrzekła: „Nikt, Panie”. Jezus powiedział wtedy: „Ja także cię nie potępiam. Idź i odtąd już nie grzesz”.(J 8, 1-11) .620 . Składajmy Bogu ofiarę dziękczynną. Bogu składaj ofiarę dziękczynną I swoje prośby wobec Najwyższego. On hojnie darzy łaską i chwałą, Nie odmawia dobrodziejstw żyjącym nienagannie. Składajmy Bogu ofiarę dziękczynną. Bo kto składa ofiarę dziękczynną, Ten cześć Mi oddaje. A tym, którzy postępują uczciwie, Ukażę Boże zbawienie. Składajmy Bogu ofiarę dziękczynną. * * * 621 . Spojrzyj z nieba wysokiego, Zbawicielu nasz, Panie, Na potrzeby ludu Twego. Przyjmij nasze wzdychanie. Ty, Pocieszycielu nasz, Dzieci swoje zachowasz. Ty się nad nami zlitujesz, Ty nas wszystkich opatrujesz. Podaj nam Twej mocnej ręki, Jezusie, błogosław nas. Za to Ci serdeczne dzięki Śpiewamy na każdy czas. Gdy w grzechy popadniemy, Ratuj nas, bo zginiemy. Zbaw nas z miłosierdzia swego Od potępienia wiecznego. * * * 622 . Światło na oświecenie pogan I chwałę ludu Twego, Izraela. Teraz, o, Panie, według Twego słowa Uwalniasz sługę swego w pokoju. Światło na oświecenie pogan I chwałę ludu Twego, Izraela. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie. Światło na oświecenie pogan I chwałę ludu Twego, Izraela. Które przygotowałeś Dla wszystkich narodów. Światło na oświecenie pogan I chwałę ludu Twego, Izraela. Chwała Ojcu i Synowi, I Duchowi Świętemu. Światło na oświecenie pogan I chwałę ludu Twego, Izraela. Jak była na początku, teraz i zawsze, I na wieki wieków. Amen. Światło na oświecenie pogan I chwałę ludu Twego, Izraela. * * * 623 . Twych, Panie, łask świat tyle ma, Że mniej jest gwiazd na niebie. Każdego znajdzie litość Twa I pomoc da w potrzebie. Tyś nasza twierdza, skała, straż. Wysłuchaj nas w potrzebie. Wysłuchaj prośby, słowa zważ, Bo modlim się do Ciebie. * * * 624 . Ty, Boże wszystko wiesz, Ty znasz moje serce, Więc prowadź mnie wiekuistą drogą. Przejrzałeś mnie i znasz mnie, Panie, Przenikasz naprzód myśli moje. Znasz mój spoczynek i działanie, Poznałeś wszystkie drogi moje. Światło na oświecenie pogan I chwałę ludu Twego, Izraela. Otaczasz mnie, wiesz o mnie wszystko I kładziesz na mnie rękę swoją. Ta wiedza dla mnie jest przedziwna. Zbyt wielka, abym mógł ją pojąć. Światło na oświecenie pogan I chwałę ludu Twego, Izraela. Gdzież zdołam ujść przed Duchem Twoim? Gdziekolwiek pójdę, Tyś obecny. Na ziemi, w niebie, w morza toni Ty, Boże, jesteś, wszędzie jesteś. Światło na oświecenie pogan I chwałę ludu Twego, Izraela. Utkałeś mnie w żywocie matki, W przedziwny sposób mnie stworzyłeś. O, Boże, sławię Ciebie za to. Twe dzieła godne są podziwu. Światło na oświecenie pogan I chwałę ludu Twego, Izraela. * * * 625 . Ty, wszechmocny Panie, Naszych serc wzdychanie Łaskawie słuchasz. Ty, nam we dnie, w nocy Udzielasz pomocy. Tylko Ty, tylko Ty, Panie, Boże nasz. Wielki Boże w niebie, Ty w każdej potrzebie O nas się starasz. Któż by się zlitował? Któż by nas ratował, Jako Ty, jako Ty, Panie, Boże nasz. Błogosław nas, Panie. Ty nasze staranie W rękach swoich masz. Nikt nam nie pomoże, Tylko Ty, o, Boże. Tylko Ty, tylko Ty, Panie, Boże nasz. * * * 626 . Ty wyzwoliłeś nas, Panie, Z kajdan i samych siebie. A Chrystus, stając się bratem, Nauczył nas wołać do Ciebie: (: Abba, Ojcze! Abba, Ojcze! :) Bo Kościół jak drzewo życia W wieczności zapuszcza korzenie, Przenika naszą codzienność I pokazuje nam Ciebie. (: Abba, Ojcze! Abba, Ojcze! :) Bóg hojnym Dawcą jest życia. On wyswobodził nas z śmierci I przygarniając do siebie, Uczynił swoimi dziećmi. (: Abba, Ojcze! Abba, Ojcze! :) Wszyscy jesteśmy braćmi, Jesteśmy jedną rodziną. Tej prawdy nic już nie zaćmi I teraz jest jej godzina. (: Abba, Ojcze! Abba, Ojcze! :) * * * 627 . Kapłan: W dobroci swej powiedział Pan: Schola: "Przykazanie nowe daję wam, * Byście się wzajemnie miłowali". Wierni: Pójdę i miłość zaniosę do ludzi, Byś Ty, o, Panie, mógł wśród nich trwać. W dobroci swej powiedział Pan: "Pokój swój niebieski daję wam, Pokój Boży ludziom dobrej woli". Pójdę i miłość zaniosę do ludzi, Byś Ty, o, Panie, mógł wśród nich trwać. W dobroci swej powiedział Pan: "Łaską swej miłości darzę was, Byście nieśli światu owoc czynów". Pójdę i miłość zaniosę do ludzi, Byś Ty, o, Panie, mógł wśród nich trwać. W dobroci swej powiedział Pan: "Prawdę mocą Boga głoszę wam, Byście słowom Syna uwierzyli". Pójdę i miłość zaniosę do ludzi, Byś Ty, o, Panie, mógł wśród nich trwać. W dobroci swej powiedział Pan: "Miłosierdzie krzyża daję wam, Byście w Imię moje się jednali". Pójdę i miłość zaniosę do ludzi, Byś Ty, o, Panie, mógł wśród nich trwać. W dobroci swej powiedział Pan: "Dziś samego siebie daję wam, Byście w obfitości życie mieli". Pójdę i miłość zaniosę do ludzi, Byś Ty, o, Panie, mógł wśród nich trwać. W dobroci swej powiedział Pan: "Dary całej ziemi służą wam, Weźcie ziemię w swoje posiadanie". Pójdę i miłość zaniosę do ludzi, Byś Ty, o, Panie, mógł wśród nich trwać. W dobroci swej powiedział Pan: "Dar Pocieszyciela poślę wam, Byście budowali me Królestwo." Pójdę i miłość zaniosę do ludzi, Byś Ty, o, Panie, mógł wśród nich trwać. * * * 628 . W majestacie, na niebieskim tronie Siedzi Jezus, wszelka moc na Jego łonie. Cherubini, Serafini, Jak i aniołowie inni Przed Nim się kłaniają. Radośnie śpiewają. Święty, Święty, Święty, wołają. Matka Jego i Patriarchowie, Prorocy, wyznawcy i apostołowie. Cherubini, Serafini, Jak i aniołowie inni Przed Nim się kłaniają. Radośnie śpiewają. Święty, Święty, Święty, wołają. Męczennicy, którzy krew przelali, Panny czyste, które Go tak miłowały. Cherubini, Serafini, Jak i aniołowie inni Przed Nim się kłaniają. Radośnie śpiewają. Święty, Święty, Święty, wołają. * * * 629 . W otwartych dłoniach dzisiaj, Panie mój, Świat Ci ofiaruję. Ku Tobie ręce me wyciągam, Panie mój. Radość serce przejmuje. Daj nam prostotę dziecka wobec Ciebie, Czystość przejrzystych toni wód. Daj nam prostotę dziecka wobec braci. Gotową do pomocy dłoń. W otwartych dłoniach dzisiaj, Panie mój, Świat Ci ofiaruję. Ku Tobie ręce me wyciągam, Panie mój. Radość serce przejmuje. Daj nam prostotę dziecka wobec Ciebie, Wlej w serce me miłości żar. Daj nam prostotę dziecka wobec braci, W szczerości daj mi zawsze trwać. W otwartych dłoniach dzisiaj, Panie mój, Świat Ci ofiaruję. Ku Tobie ręce me wyciągam, Panie mój. Radość serce przejmuje. * * * Dalej << menu - Skarbiec pieśni kościelnych .. TO PRZYKAZANIE D h e A przykazanie Ja dziś daję wam, D h e A||D Byście się miłowali, jak Ja miłuję was, /2x G A D h A wtedy wszyscy poznają, żeście moi, e A D Gdy miłość wzajemną mieć będziecie. /2x Panie, że nadejdzie czas, Kiedy nastanie miłość wśród ludzi wszystkich ras. I kiedy wszyscy uwierzą razem z nami, A miłość wzajemna nas ocali. wtedy dasz nam, Panie, dar Który nam obiecałeś, obfity ze wszech miar. A wtedy poznasz, o Panie, żeśmy Twoi, Bo miłość wzajemną mieć będziemy. Nuty do pieśni To przykazanie ja dziś daję wam: KUP OPRACOWANIE CHÓRALNE (SAB) » --------------------- OPRACOWANIE NA CHÓR W ŚPIEWNIKU: WIĘCEJ » ŚPIEWNIKI, w których można znaleźć nuty do tej pieśni: Exsultate Deo to uznany i znakomity śpiewnik w opracowaniu Gizeli Marii Skop. Uwzględnia on najnowsze wskazania dokumentów Stolicy Apostolskiej na temat liturgii. Organiści, muzycy kościelni i wszyscy, dla których ważna jest troska o piękno liturgii, znajdą w nim szeroki wybór melodii części stałych Mszy Świętej, psalmów, pieśni na poszczególne okresy roku liturgicznego oraz hymny i pieśni okolicznościowe. ZAMÓW ŚPIEWNIK » Dlaczego Jezus nazywa „nowym” przykazanie, byśmy się wzajemnie miłowali? Tylko raz Jezus mówi o przykazaniu, że jest „nowe”. Wieczorem przed swoją męką powiedział do uczniów: „Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie.” (J 13, 34) Na czym polega ta nowość? Czy wzajemnej miłości nie wymagało dawne przykazanie: „będziesz miłował bliźniego jak siebie samego” (Kpł 19, 18)? Jezus nadaje miłości nowy wymiar. Mówi: „jak Ja was umiłowałem” w tej samej chwili, kiedy z miłości oddał wszystko. „Było to przed Świętem Paschy. Jezus (...) umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował.” (J 13, 1) Zaczął od umycia im nóg, mówiąc: „Dałem wam bowiem przykład.” (w. 15) Później, głęboko wstrząśnięty tym, że jeden z Dwunastu, apostoł Judasz, miał Go zdradzić, nie przestaje go kochać i okazuje swoją miłość, podając mu kawałek chleba: „wziął chleb i podał Judaszowi” (w. 26). Najpierw dał im przykład, później podał kawałek chleba, w końcu dopełnił swoje dary zostawiając uczniom nowe przykazanie: „Przykazanie nowe daję wam”. Tuż przed tą chwilą padły zagadkowe słowa: „Syn Człowieczy został teraz otoczony chwałą.” (w. 31) W jaki sposób Chrystus został otoczony chwałą, zanim przez krzyż i zmartwychwstanie wszedł do chwały swego Ojca? Już został otoczony chwałą, bo Jego chwałą jest to, że kocha. I właśnie dlatego teraz, kiedy „do końca ich umiłował”, objawiła się Jego chwała. Judasz „wyszedł w noc”, aby Go wydać. Jednak Jezus nie przyjmuje wydarzeń biernie: wydany, oddaje samego siebie, nadal kocha w sytuacji, która wydaje się beznadziejna. To jest Jego chwała. Przez nowe przykazanie Jezus włącza uczniów w to, co sam przeżywa, uczy ich kochać tak, jak sam kocha. Tego wieczoru modlił się: „aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, w nich była i Ja w nich. (J 17, 26) Od tego momentu, jako miłość, zamieszka w nich, będzie w nich kochał. Jezus nie daje tylko słów, które trzeba przestrzegać, daje siebie samego. Dając nowe przykazanie, Jezus czyni dar ze swojej obecności. W Ewangeliach zapisanych przez Mateusza i Marka, po wyjściu Judasza natychmiast następuje ustanowienie Eucharystii; u Jana wtedy Jezus daje nowe przykazanie. Nowe przykazanie, tak jak Eucharystia, jest rzeczywistą obecnością. Tej nocy Jezus „wziął kielich, mówiąc: Kielich ten jest Nowym Przymierzem we Krwi mojej” (1 Kor 11, 25). Jego przykazanie jest więc nowe, ponieważ należy do Nowego Przymierza, zapowiadanego przez proroka Jeremiasza: „zawrę z domem Izraela nowe przymierze (...) Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercach” (Jr 31, 31-34). W Nowym Przymierzu dawne przykazanie dane jest w nowy sposób. Boże prawo nie jest już wypisane na kamiennych tablicach, ale wypisane na naszych sercach przez Ducha Świętego, który jednoczy naszą wolę z wolą Boga. Jakie znaczenie mają przykazania dla naszej więzi z Bogiem? Według Jana apostoła komunia z Bogiem urzeczywistnia się poprzez przestrzeganie przykazań: „Kto wypełnia Jego przykazania, trwa w Bogu, a Bóg w nim.” (1 J 3, 24) Na Synaju Bóg zawarł przymierze z tymi, „którzy Go miłują i strzegą Jego praw” (Pwt 7, 9). Jeśli cofnąć się jeszcze dalej, do samych początków, Biblia mówi, że stworzywszy człowieka Bóg dał mu równocześnie przykazanie (Rdz 2, 16-17). Tak jakby bez przykazań nie istniały więzi z Bogiem. Można by odczuwać tę wszechobecność przykazań jako ciężar. A jednak, jakkolwiek paradoksalne może się to wydawać na pierwszy rzut oka, przykazania Boże są potwierdzeniem naszej wolności. Poprzez przykazania Bóg mówi do nas. To, co my nazywamy „dziesięcioma przykazaniami”, w Biblii nosi nazwę „dziesięciu słów” (na przykład Księga Wyjścia 34, 28). Poprzez przykazania Bóg mówi do nas i zachęca, byśmy sami wybrali (Pwt 30, 15-20). Zwierzętom Bóg dał zdolność instynktownego rozpoznawania tego, co słuszne. Do nas, ludzi, przemówił poprzez przykazania, ryzykując dał nam wolność. „Synogarlica, jaskółka i żuraw zachowują czas swego przylotu. Naród mój jednak nie zna Prawa Pańskiego!” (Jr 8, 7). Bóg ani nie programuje, ani nie wymusza zachowania człowieka. Mówi do nas. Jeremiasz skarży się na sytuację, jaka może z tego wyniknąć. Jeśli jednak Bóg nie chce prowadzić nas inaczej niż mówiąc do nas przez przykazania, to dlatego, że nasz wolny wybór – jakikolwiek miałby on być – liczy się dla Niego bardziej niż nasze poprawne zachowanie. Któregoś dnia młody człowiek spytał Jezusa: „co dobrego mam czynić, aby otrzymać życie wieczne?” Jezus odpowiedział mu: „Dlaczego Mnie pytasz o dobro? Jeden tylko jest Dobry. A jeśli chcesz osiągnąć życie, zachowaj przykazania.” (Mt 19, 16-17) Dlaczego Jezus przeciwstawia zwykłe zachowywanie przykazań pytaniu o to, co trzeba czynić dobrego? Przykazania są czymś innym niż informacja o tym, co jest dobre, a co złe. Jezus przypomina, że „jeden tylko jest Dobry”. Poprzez przykazania Bóg nie przekazuje nam wiedzy o tym, co jest dobre, a co złe, ale wezwanie do słuchania i wprowadzania w życie tego, co słyszymy. Reakcja Jezusa każe myśleć o pierwszym przykazaniu Bożym wypowiedzianym w raju, kiedy Stwórca zabronił jeść „z drzewa poznania dobra i zła” (Rdz 2, 17). To zadziwiające przykazanie, które wzywa, przynajmniej na początku, żeby zrezygnować z poznania dobra i zła! To przykazanie wymaga, by Bogu pozostawić wiedzę. Umacnia ono w centrum ludzkiej egzystencji obszar niewiedzy, wolną przestrzeń dla zaufania, słuchania Boga. Przykazania odnawiają nasze więzi z Bogiem, kiedy rozpoznajemy w nich echo przykazań z raju, głos Boga, który mówi do nas: „Pozwól mi być twoim Bogiem, pozwól mi wskazywać ci drogę, zaufaj mi!” List z Taizé: 2003/4 Tekst piosenki: Ref. Przykazanie nowe daję wam, Byście się wzajemnie miłowali. 1. Gdybym mówił językami ludzi i Aniołów, A miłości bym nie miał, Stałbym się jak miedź brzęcząca, Albo cymbał brzmiący. 2. Gdybym posiadał wszelką wiedzę I wiarę taką, iżbym góry przenosił, Lecz miłości bym nie miał, Byłbym niczym. 3. I gdybym rozdał ubogim całą swoją majętność, A ciało swe wystawił na spalenie, Lecz miłości bym nie miał, Nic mi nie pomoże. 4. Miłość jest cierpliwa. Miłość jest łaskawa. Miłość nie zazdrości, Nie szuka poklasku. 5. Miłość nie unosi się pychą, Ale jest pokorna, Miłość nie szuka swego, Gniewem się nie unosi. 6. Miłość nie pamięta złego, Nie cieszy się z niesprawiedliwości, Lecz współweseli się z prawdą. Miłość wszystko znosi i przetrzyma. 7. Miłość nigdy nie ustaje, Zniknie to, co jest tylko cząstkowe. Teraz trwa wiara, nadzieja i miłość, Z nich zaś największa jest Miłość.

przykazanie nowe daje wam tekst